اقتصاد خودمونی

این مقاله امروز در وال‌استریت جورنال چاپ شده. نویسنده مقاله (Lee Ohanian) استاد اقتصاد دانشگاه یو-سی-‌ال-ای و یکی از امضا کنندگان این نامه‌ست. خیلی‌ها در چند هفته اخیر سعی کردند با آسمون و ریسمون بافی بحران مالی رو به بحران در سطح کلان و تولید ربط بدند. مثالشون هم برای این رابطه بحران بزرگ آمریکا در ۱۹۲۹-۱۹۳۳ بود (و هست). افرادی مثل Lee Ohanian مقالات تحقیقاتی متعددی در این زمینه دارند. سالها در این باره فکر کردند. حاصل سالها تلاششون برای درک بهتر این پدید (و اصولا ارتباط بحران مالی و اعتباری و بحران در سطح کلان تولید) در این عبارت خلاصه میشه

Banking panics did not create the Great Depression, nor did the elimination of panics via the introduction of deposit insurance generate economic recovery. The first banking crisis of any national significance didn’t occur until the fall of 1931. Before this, there were regional banking crises that had no measurable impact on capital markets, as the spreads between Treasurys and risky obligations changed very little. However, the Great Depression was already “great” at this point — industrial production and employment had fallen by more than 35%. The genesis of the Great Depression was not a banking crisis.

بنابراین به نظر Lee Ohanian چیزی که ما باید نگرانش باشیم سرایت بحران مالی و بانکی به بخش تولیدی اقتصاد نیست. چیزی که مایه نگرانیه سیاست‌های بد دولته که باعث افزایش مالیات بر درآمد، تعرفه‌های تجاری و … میشه. این ادعا نتیجه مطالعاتی که ایشون در این مقاله (و اینجا)انجام داده. نتیجه‌گیری این مقاله اینه که اگر مداخله دولت و افزایش مالیات و ایجاد و حمایت سندیکاهای کارگری نبود بحران دهه ۱۹۳۰ خیلی کوتاه‌تر و کم اثرتر می‌بود. سیاست‌های غلط باعث عمیق‌تر شدن و طولانی‌تر شدن رکود در دهه ۱۹۳۰ بود (نکته جالب اینه که خیلی ها با افتخار فکر می‌کنند که این افتضاحات کینزی دولت منجی اقتصاد بوده!).

پویان دیروز لینک مطلبی رو گذاشته بود از پاول رومر. رومر موافقین و مخالفین طرح دولت آمریکا رو به این صورت دسته‌بندی کرده:

۱- مخالفین عموما کسانی هستند که اعتقاد زیادی به استفاده از تئوری اقتصاد و مدلهای تئوریک در تحلیل پدیده‌ها و توصیه‌های سیاست‌گزاری دارند.

۲-موافقین طرح عموما اقتصاددونهایی هستند که بیشتر به محدودیتهای مدلها حساسند و اونها رو در بررسی و تحلیل پدیده‌ها خیلی جدی نمیگیرند بلکه توجه بیشتری به مشاهده،‌ تجربه و جزییاتی می‌کنند که داخل مدلهای اقتصادی نیستند.

رومر در عین حال چند مثال رو برشمرده که گروه اول تحلیل بسیار درستی (مبتنی بر آموزه‌های تئوریک و مدلهای ساده) از شرایط داشتند ولی عنوان می‌کنه که این افراد در درک پدید‌های اقتصاد کلان و بخصوص Great Depression کم می‌آرند. این اشتباه خیلی خیلی بزرگیه! به نظر من رومر باید شروع کنه و مقالات Lee Ohanian رو مطالعه کنه. 

‌تئوری و مدلهای تئوریک محدوند. این رو همه می‌دونیم. مدل -بنابر تعریف- در بهترین حالت یک کاریکاتور از واقعیته. ولی این به تنهایی دلیل نمی‌شه نقشش رو در افزایش درک ما از واقیعت نادیده بگیریم. متاسفانه خیلی‌ها فقط به دلیل سادگی و دربرنگرفتن پیچید‌گیهای واقعیت نقش مدلها رو محدود می‌دونند. در صورتی که در چهارچوب همون مدلها این محدودیتها قابل اندازه‌گیری و بررسیه. علم زمانی پیشرفت می‌کنه که این اندازه‌گیری به ما نشون میده جزییات مدل نشده مهم هستند و باید به نوعی وارد تحلیل بشند. یا اینکه این اندازه‌گیری نشون میده که مدل علی‌رغم دربر نگرفتن بعضی جزییات کماکان با داده‌ها سازگاره. این کار روز به روز در حال انجامه.

از بحث اصلی پرت شدم! مقاله Lee Ohanian رو حتما بخونید.